popatrz z nieba siÄ™ sypie biel

jakby na górze podarł ktoś

na strzępy pierzynę

jakby anioł wróżył z piór

nam tak bardzo trzeba

dobrych wróżb

nikt z nas

nie powinien byc sam

w taki wieczór...



kończy się ten rok

dajmy mu na drogÄ™

prowiant z naszych trosk

bidon pełen łez

nowy wypełni nam

aż po brzegi kieszenie

- szczęściem.



nikt z nas

nie powinien byc sam

w taki wieczór...



w żłobie leży młody bóg

cuda, cuda

ogłosić przybył znów

dla ciebie...

dla mnie...



popatrz, jak sypie śnieg

milion płatków,

milion spełnionych pragnień...



nikt z nas

nie powinien byc sam

w taki wieczór...
























Kiedy się wypełniły dni

i przyszło zginąć latem,

prosto do nieba czwórkami szli

żołnierze z Westerplatte.

Prosto do nieba czwórkami szli

żołnierze z Westerplatte. 



A lato było piękne tego roku.

A lato było piękne tego roku.



I tak śpiewali: Ach, to nic,

że tak bolały rany,

bo jakże słodko teraz iść

na te niebiańskie polany.



A na ziemi tego roku było tyle wrzosu na bukiety.



W Gdańsku staliśmy tak jak mur,

gwiżdżąc na szwabską armatę,

teraz wznosimy się wśród chmur,

żołnierze z Westerplatte.



Teraz wznosimy się wśród chmur,

żołnierze z Westerplatte.



I ci, co dobry majÄ… wzrok

i słuch, słyszeli pono,

jak dudnił w chmurach równy krok

Morskiego Batalionu.

Jak dudnił w chmurach równy krok

Morskiego Batalionu.



A lato było piękne tego roku.

A lato było piękne tego roku.

A lato było piękne tego roku...