No i co? no i pstro,

i nie ma o czym gadać.

Coś było, się zmyło,

ja za to odpowiadam. 



Nie wiem nic i wiedzieć nie chcę,

wszystko sobie ważę lekce.

Niepotrzebne odrzucam, 

jak skórkę pomarańczy.

Już nie tańczę, nie tańczę.



No i co? no i pstro,

a myślałby kto, że coś.

I złapcie po fakcie

niełatwą mą kobiecość.



Więcej rozmawiać z wami 

nie mam już ochoty.

I tak powiedziałam za dużo.

Za chwilÄ™ mnie zabierze

helikopter złoty z załogą

pierwszorzędnych Francuzów.



Już nie będę z wami, 

ani z nikim innym,

na żarty, ani na serio.

Nie będzie telefonów,

ni związków rodzinnych

w moim Rio de Janeiro.



Nie wiem nic,

wiedzcie sobie sami,

wiedza to życia dynamit.

Znów trzęsienie w Hong Kongu,

ówdzie plaga szarańczy.

A ja nie tańczę, nie tańczę.

Już nie tańczę, nie tańczę.
























Co zdarzyło się za dnia

Nie odmieni w nocy

Albo anioł za mną szedł

Albo diabeł kroczył 



Proszę tylko byś nie krzyczał

Z tej jedynej księgi

Że za dzień, który przeżyłam

Nie podasz mi ręki



Nie wiem jak i z czyjej winy

Ot, po prostu płonę

Ale nawet, gdy siÄ™ gubiÄ™

Wciąż jestem przy Tobie



Proszę tylko, byś mi częściej

Dał czerwone światło

Żeby życie tak nie gnało

Żeby nie wyblakło



Lecz jeżeli znów Ci ze mną

Znów - Boże - nawali

To spraw tylko, żeby ludzie

Bardziej siÄ™ kochali



Żebym mogła się nastarać

Napracować z tymi

Którzy pewnie nie odpoczną

Pomiędzy świętymi

Co zdarzyło się za dnia

Nie odmieni w nocy

Albo anioł za mną szedł

Albo diabeł kroczył



Chcę jedynie Cię przeprosić

Choć się gubię, miotam

Że Cię tylko tak malutko

Tak po ludzku kocham