Kąpiel poranna,

czeka już wanna,

pełna po brzeg,

piany jak śnieg.

Szemrze cichutko,

moja złociutka,

połóż się tu,

w zapachu bzu. 



I już lecimy nad dachami miast.

Nieważne są pieniądze ani czas.

Żegnaj Pagarcie, tu otwarcie wyznać muszę,

sprzedałam wannie duszę.

I już lecimy nad dachami miast.

Nieważne są pieniądze ani czas.

Żegnaj Pagarcie tu otwarcie wyznać muszę,

sprzedałam wannie duszę,

sprzedałam wannie duszę,

sprzedałam wannie duszę.



Nagle nad Pragą,

straszne tornado.

Woda wycieka,

nie ma co zwlekać,

wracaj do chaty,

złomie skrzydlaty,

goń resztą sił,

przez srebrny pył.



I znów lecimy nad dachami miast.

I bliżej nam do domu niż do gwiazd.

Witaj Pagarcie, tu otwarcie wyznam ci

czasami mam dziwaczne sny.

I znów lecimy nad dachami miast.

I bliżej nam do domu niż do gwiazd.

Witaj Pagarcie, tu otwarcie wyznam ci

czasami mam dziwaczne sny,

mam dziwaczne sny,

mam dziwaczne sny.
























Rośnie nam pejzaż za pejzażem

Ziemia co chwilę zmienia twarze

Pejzaż zawiły jak poemat

A temat - taki zwykły temat



Pejzaż horyzontalny

Horyzont różny, niebanalny

Człowiek jak stwórca nieobliczalny



Pejzaż horyzontalny

Horyzont różny, niebanalny

Człowiek jak stwórca nieobliczalny



Rosną budowle na ugorach

Jest tylko jutro, nie ma wczoraj

Wiatr targa wiechy, coraz nowe

I coraz większa trwa budowa



Pejzaż horyzontalny

Horyzont różny, niebanalny

Człowiek jak stwórca nieobliczalny



Pejzaż horyzontalny

Horyzont różny, niebanalny

Człowiek jak stwórca nieobliczalny



Ta rzecz przyciąga jak magnesem

Czasem zatęsknisz do pierzyny

Ale przepadłeś już z kretesem

Rzucisz to wszystko dla tej roboty, jak dla dziewczyny



Pejzaż horyzontalny...