Stoję pod Twoim oknem

Seledynowa lampka ćmi

Więc może jeszcze pomoknę

Wolno mi



Seledynowa lampka ćmi

Ma duszę i w dzień śpi

Nigdy jej nie zapalałeś

Przecież Ty sypiasz od drzwi



A jeśli ja któregoś dnia

Pod Twoje okno nie powrócę

I choć nie spotkasz nawet psa

Usłyszysz, usłyszysz jak nucę



Stoję pod Twoim oknem

Seledynowa lampka ćmi

Więc może jeszcze pomoknę

Wolno mi



Seledynowa lampka ćmi

Bo przecież zna moje sny

Nie bój się nie uciekaj

Nie, nie zapukam do drzwi



A jeśli Ty któregoś dnia

Nie zejdziesz ku milczącej sylwetce

To znak, że wierzyłeś wciąż

Że ja tam będę wiecznie



Stoję pod Twoim oknem

Seledynowa lampka ćmi

Więc może jeszcze pomoknę

Wolno mi, wolno mi...
























Przyjdzie chmura chmur,

zwali ciężar w dół.

Ja w deszczu w warkocz 

wplotę swe rozpacze.

Nim zabiją mnie: gorycz, ból

i gniew - przebaczę 



Słona pamięć łez

już zbyt ciężka jest,

by dźwigać ją przez czas

do swych przeznaczeń.

Nim zabiją mnie: gorycz, ból

i gniew - przebaczę



Trawą pośród traw,

sprawą pośród spraw,

rośnie we mnie miłość i siła.

Nie zje serca rdza, nie zatruje jad.

Przebaczyłam, zrozumiałam świadom.



W pień uderzył drwal,

przybył nowy żal.

Nad drzewem, co umarło dziś,

zapłaczę.

Znów ubędzie mnie,

żeby było lżej - przebaczę.



Rośnie lista krzywd,

nie zawinił nikt i

każdy dobrych tysiąc

ma tłumaczeń.

Znów ubędzie mnie,

żeby było lżej – przebaczę



Trawą pośród traw,

sprawą pośród spraw,

rośnie we mnie miłość i siła.

Nie zje serca rdza, nie zatruje jad.

Przebaczyłam, zrozumiałam świadom



Będę wolna biec,

czysty wielki deszcz

i będę wiedzieć,

jak niewiele znaczę.

Trawą pośród traw,

sprawą pośród spraw - przebaczę.

Trawą pośród traw,

sprawą pośród spraw - przebaczę.