Stoję pod Twoim oknem

Seledynowa lampka ćmi

Więc może jeszcze pomoknę

Wolno mi



Seledynowa lampka ćmi

Ma duszę i w dzień śpi

Nigdy jej nie zapalałeś

Przecież Ty sypiasz od drzwi



A jeśli ja któregoś dnia

Pod Twoje okno nie powrócę

I choć nie spotkasz nawet psa

Usłyszysz, usłyszysz jak nucę



Stoję pod Twoim oknem

Seledynowa lampka ćmi

Więc może jeszcze pomoknę

Wolno mi



Seledynowa lampka ćmi

Bo przecież zna moje sny

Nie bój się nie uciekaj

Nie, nie zapukam do drzwi



A jeśli Ty któregoś dnia

Nie zejdziesz ku milczącej sylwetce

To znak, że wierzyłeś wciąż

Że ja tam będę wiecznie



Stoję pod Twoim oknem

Seledynowa lampka ćmi

Więc może jeszcze pomoknę

Wolno mi, wolno mi...
























Ballada będzie o tem, 

jak którejś tam niedzieli 

podeszli do mych okien anieli.

Lakierki mieli czarne,

smokingi mieli złote

i chyba jeszcze na mnie ochotę.

Ochota moi złoci,

to rzecz normalna zgoła,

lecz ta trafiła w locie anioła. 



Mówią chodźmy razem do miasta,

jesteś przecież wirem niewiasta.

W mieście będzie ubaw i basta,

forsą chcemy trochę poszastać.

Mamy tego więcej niż trzeba,

za bilety lewe do nieba.

Tobie przecież się nie przelewa,

chociaż ciągle śpiewasz i śpiewasz.



Zgodziłam się nareszcie

i nieśli mnie na rękach

i grała mi na wietrze sukienka.

Aż księżyc się rozchmurzył,

zerkając na to wszystko,

a ponoć jest on dużym artystą.

Artysta moje złotka,

to rzecz normalna zgoła,

lecz gorzej jeśli spotka anioła,

lecz gorzej jeśli spotka anioła.



Potem poszło już na całego

szampan, kawior, czardasz Montiego

Do grosika, do ostatniego

i do rana bieluteńkiego.

Wreszcie w parku świt nas obudził

i szaleństwo całe ostudził.

Pomyślałam nieźle wśród ludzi,

tu się nawet anioł nie nudzi.

Potem poszło już na całego

szampan, kawior, czardasz Montiego...