Tak się urodzić

w niedzielę wieczór.

Nie chcieć, nie poczuć, nie przeczuć.

Być jak przesyłka,

jak paczka mała.

Sama chciała, sama chciała...



Tak chodzić do szkół

wszędzie po troszku.

Myśli i nerwy mieć w proszku.

Znaleźć i zgubić,

co matka dała.

Sama chciała, sama chciała...



Tak się niemądrze

w niemądrych kochać.

Nie trwać, nie czekać, nie szlochać.

Potem zazdrościć

tej, co płakała.

Sama chciała, sama chciała...



Tak się na dobre

rozlubić w tobie.

Z żalu za tobą wypłowieć.

Być nazbyt cicha

lub nazbyt śmiała.

Sama chciała, sama chciała...



Tak nagle ustać

w niedzielę wieczór.

Nie czuć, nie poczuć, nie przeczuć

Wśród jasnych buków

zasnąć jak skała.

Sama chciała, sama chciała...
























Stoję pod Twoim oknem

Seledynowa lampka ćmi

Więc może jeszcze pomoknę

Wolno mi



Seledynowa lampka ćmi

Ma duszę i w dzień śpi

Nigdy jej nie zapalałeś

Przecież Ty sypiasz od drzwi



A jeśli ja któregoś dnia

Pod Twoje okno nie powrócę

I choć nie spotkasz nawet psa

Usłyszysz, usłyszysz jak nucę



Stoję pod Twoim oknem

Seledynowa lampka ćmi

Więc może jeszcze pomoknę

Wolno mi



Seledynowa lampka ćmi

Bo przecież zna moje sny

Nie bój się nie uciekaj

Nie, nie zapukam do drzwi



A jeśli Ty któregoś dnia

Nie zejdziesz ku milczącej sylwetce

To znak, że wierzyłeś wciąż

Że ja tam będę wiecznie



Stoję pod Twoim oknem

Seledynowa lampka ćmi

Więc może jeszcze pomoknę

Wolno mi, wolno mi...