Tak się urodzić

w niedzielę wieczór.

Nie chcieć, nie poczuć, nie przeczuć.

Być jak przesyłka,

jak paczka mała.

Sama chciała, sama chciała...



Tak chodzić do szkół

wszędzie po troszku.

Myśli i nerwy mieć w proszku.

Znaleźć i zgubić,

co matka dała.

Sama chciała, sama chciała...



Tak się niemądrze

w niemądrych kochać.

Nie trwać, nie czekać, nie szlochać.

Potem zazdrościć

tej, co płakała.

Sama chciała, sama chciała...



Tak się na dobre

rozlubić w tobie.

Z żalu za tobą wypłowieć.

Być nazbyt cicha

lub nazbyt śmiała.

Sama chciała, sama chciała...



Tak nagle ustać

w niedzielę wieczór.

Nie czuć, nie poczuć, nie przeczuć

Wśród jasnych buków

zasnąć jak skała.

Sama chciała, sama chciała...
























W ust twoich grymasie,

w dotyku jedwabiu

czuję twoje pytanie:

czy na pewno aby?

W czoła niepokoju

i uśmiechu cieniu

widzę to pytanie:

czy aby na pewno?



Przecież wiesz, że kocham.

Czytasz to w moich oczach,

słyszę twoje kroki

wśród szumu drzew.

Przecież wiesz, że czekam.

Słyszysz to w moich szeptach,

tak czeka ląd i woda

by spotkać się.



W zapachu kościoła,

w cieniu kolumnady

słyszę twoje pytanie:

czy na pewno aby?

W spojrzeniu biedaka,

gdzie ziemia i niebo

to samo wciąż pytanie:

czy aby na pewno?



Przecież wiesz, że kocham...