wszczęło, W ust twoich grymasie,
w dotyku, " /> wszczęło, W ust twoich grymasie,
w dotyku, " /> 


Głupie moje "ja", durne moje "ja"

wszczęło dzisiaj bunt

i nie chce z domu wychodzić

żali się, mówi: "wszystko sięga dna!

zastanów się i w końcu zrób coś z tym

no powiedz, jak z tym żyć"?



roztańczę w sobie świat na przekór łzom

potrafię jeszcze iść pod prąd

roztańczę w sobie świat, zatrzasnę drzwi

mam w duszy wszystko, z czym lubię żyć



głupie moje "ja" męczy mnie co dnia

czasem w nocy też

wtedy zaczynam się łamać

mówię mu, że emigracja nie dla nas

a ono: "słuchaj, zrób coś z tym

no powiedz, jak z tym żyć"?



roztańczę w sobie świat. . .   itd.



głupie moje "ja" w buncie swoim trwa

taki piękny kraj

a tu przestało wychodzić

mówi mi: "mnie to nic nie obchodzi"!

myślę sobie - coś w tym jest

myślę - rygluj się



roztańczę w sobie świat. . .   itd.



roztańczmy w sobie świat na przekór łzom}

umiemy jeszcze iść pod prąd             

roztańczmy w sobie świat, wyważmy drzwi 

każdy ma w duszy to, z czym chce żyć     x 2

 






















W ust twoich grymasie,

w dotyku jedwabiu

czuję twoje pytanie:

czy na pewno aby?

W czoła niepokoju

i uśmiechu cieniu

widzę to pytanie:

czy aby na pewno?



Przecież wiesz, że kocham.

Czytasz to w moich oczach,

słyszę twoje kroki

wśród szumu drzew.

Przecież wiesz, że czekam.

Słyszysz to w moich szeptach,

tak czeka ląd i woda

by spotkać się.



W zapachu kościoła,

w cieniu kolumnady

słyszę twoje pytanie:

czy na pewno aby?

W spojrzeniu biedaka,

gdzie ziemia i niebo

to samo wciąż pytanie:

czy aby na pewno?



Przecież wiesz, że kocham...