Odejdę,

nie spamiętam,

widać nie byłam święta,

widać mnie źle uczyli

widać za mało bili tata z mamą.

Nie myślcie o mnie źle,

widać nam chodzi nie o to samo.

Polem, łąką,

bliska skowronkom 

odchodzę.

Drogą, ścieżką,

tam gdzie nie mieszkam,

odchodzę.

Miedzą, rżyskiem,

sama ze wszystkim 

odchodzę.

Napisz do mamy,

gdzie się spotkamy po drodze. 



Odejdę...
























Kiedy się wypełniły dni

i przyszło zginąć latem,

prosto do nieba czwórkami szli

żołnierze z Westerplatte.

Prosto do nieba czwórkami szli

żołnierze z Westerplatte. 



A lato było piękne tego roku.

A lato było piękne tego roku.



I tak śpiewali: Ach, to nic,

że tak bolały rany,

bo jakże słodko teraz iść

na te niebiańskie polany.



A na ziemi tego roku było tyle wrzosu na bukiety.



W Gdańsku staliśmy tak jak mur,

gwiżdżąc na szwabską armatę,

teraz wznosimy się wśród chmur,

żołnierze z Westerplatte.



Teraz wznosimy się wśród chmur,

żołnierze z Westerplatte.



I ci, co dobry mają wzrok

i słuch, słyszeli pono,

jak dudnił w chmurach równy krok

Morskiego Batalionu.

Jak dudnił w chmurach równy krok

Morskiego Batalionu.



A lato było piękne tego roku.

A lato było piękne tego roku.

A lato było piękne tego roku...