W ust twoich grymasie,

w dotyku jedwabiu

czuję twoje pytanie:

czy na pewno aby?

W czoła niepokoju

i uśmiechu cieniu

widzę to pytanie:

czy aby na pewno?



Przecież wiesz, że kocham.

Czytasz to w moich oczach,

słyszę twoje kroki

wśród szumu drzew.

Przecież wiesz, że czekam.

Słyszysz to w moich szeptach,

tak czeka ląd i woda

by spotkać się.



W zapachu kościoła,

w cieniu kolumnady

słyszę twoje pytanie:

czy na pewno aby?

W spojrzeniu biedaka,

gdzie ziemia i niebo

to samo wciąż pytanie:

czy aby na pewno?



Przecież wiesz, że kocham...
























Kiedy się wypełniły dni

i przyszło zginąć latem,

prosto do nieba czwórkami szli

żołnierze z Westerplatte.

Prosto do nieba czwórkami szli

żołnierze z Westerplatte. 



A lato było piękne tego roku.

A lato było piękne tego roku.



I tak śpiewali: Ach, to nic,

że tak bolały rany,

bo jakże słodko teraz iść

na te niebiańskie polany.



A na ziemi tego roku było tyle wrzosu na bukiety.



W Gdańsku staliśmy tak jak mur,

gwiżdżąc na szwabską armatę,

teraz wznosimy się wśród chmur,

żołnierze z Westerplatte.



Teraz wznosimy się wśród chmur,

żołnierze z Westerplatte.



I ci, co dobry mają wzrok

i słuch, słyszeli pono,

jak dudnił w chmurach równy krok

Morskiego Batalionu.

Jak dudnił w chmurach równy krok

Morskiego Batalionu.



A lato było piękne tego roku.

A lato było piękne tego roku.

A lato było piękne tego roku...