W ust twoich grymasie,

w dotyku jedwabiu

czujÄ™ twoje pytanie:

czy na pewno aby?

W czoła niepokoju

i uśmiechu cieniu

widzÄ™ to pytanie:

czy aby na pewno?



Przecież wiesz, że kocham.

Czytasz to w moich oczach,

słyszę twoje kroki

wśród szumu drzew.

Przecież wiesz, że czekam.

SÅ‚yszysz to w moich szeptach,

tak czeka lÄ…d i woda

by spotkać się.



W zapachu kościoła,

w cieniu kolumnady

słyszę twoje pytanie:

czy na pewno aby?

W spojrzeniu biedaka,

gdzie ziemia i niebo

to samo wciąż pytanie:

czy aby na pewno?



Przecież wiesz, że kocham...
























Beze mnie byłbyś zbytkiem łaski,

duchowo całkiem niezebranym,

niepewnym jak ruchome piaski, 

chudym jak klatka na bociany, o o o. 



To ja to ja to ja,

przyłbica twoja i ostoja, 

ja jestem czujna, ja jestem zwarta,

ja jestem szparka, ja sekretarka, o o o.



Gdy twoje córy gryzą pazury,

gdy twoje żony piłują szpony, 

twoi rodzice trwoniÄ… krwawicÄ™, 

stroszą na głowie swoje sitowie, twoi synowie. 



To ja zatwierdzam twoje premie, 

ja trzynastkami łatam kieszeń, 

z drogi usuwam ci kamienie, 

oraczem jestem i lemieszem, o o o.



Ja jestem twojÄ… krowÄ… mlecznÄ…,

Temidą jestem w każdych sporach, 

ja jestem władzą ostateczną, 

bo tu już nie ma dyrektora, o o o.



Gdy twoje córy gryzą pazury... 



To ja to ja to ja,

przyłbica twoja i ostoja,

choć zalatana, nieubłagana, 

dajcie mi gun'a, będzie nagana.



Gdy twoje córy gryzą pazury...