nie ma ciÄ™

bardziej niż zwykle

jeden cień

igra po ścianie

do wynajęcia, od dziś

moje serce

mierzy czas

piasek w klepsydrze

spięty szkłem

fragment pustyni

do wynajęcia, od dziś

za bezcen...



po co mi dnie?

noce niepotrzebne też...

bądź, nim wszystko straci sens

nawet ja...

kochanie

po co mi dnie?

ciało niepotrzebne też

bądź nim wszystko straci sens

nawet ja...



cicho tu

ciszej niż zwykle

szeptem deszcz

stuka w parapet

do wynajęcia od dziś

moje serce



ciemno tu

ciemniej niż zwykle

tylko gwiazd

tlą się płomyki

do wynajęcia, od dziś

za bezcen...
























No i co? no i pstro,

i nie ma o czym gadać.

Coś było, się zmyło,

ja za to odpowiadam. 



Nie wiem nic i wiedzieć nie chcę,

wszystko sobie ważę lekce.

Niepotrzebne odrzucam, 

jak skórkę pomarańczy.

Już nie tańczę, nie tańczę.



No i co? no i pstro,

a myślałby kto, że coś.

I złapcie po fakcie

niełatwą mą kobiecość.



Więcej rozmawiać z wami 

nie mam już ochoty.

I tak powiedziałam za dużo.

Za chwilÄ™ mnie zabierze

helikopter złoty z załogą

pierwszorzędnych Francuzów.



Już nie będę z wami, 

ani z nikim innym,

na żarty, ani na serio.

Nie będzie telefonów,

ni związków rodzinnych

w moim Rio de Janeiro.



Nie wiem nic,

wiedzcie sobie sami,

wiedza to życia dynamit.

Znów trzęsienie w Hong Kongu,

ówdzie plaga szarańczy.

A ja nie tańczę, nie tańczę.

Już nie tańczę, nie tańczę.